We zijn er bijna !

a.s. woensdag is het al zo ver. Dan zijn we 6 weken na de operatie en mag het gips van
Bo's handje  af. Er is in de laatste weken eigenlijk niet veel veranderd met z'n arm. Bo blijft het eng vinden om er naar te kijken. Het aan- en uitkleden is niet fijn. Hoewel we er steeds handiger in worden. Het douchen blijft ook een drama. Telkens weer blij als we het zonder tranen doorkomen. Maarja, 6 weken NIET douchen wat ze in het ziekenhuis voorstelden, vinden we nog steeds een slecht alternatief. Ook het slapen is lang heel slecht gegaan. Gelukkig lijkt hij sinds deze week wat tot rust te komen. Heerlijk! Een hele nacht slapen. De eerste ochtend schrokken we gewoon toen we wakker werden! :-) Sinds deze week probeert hij ook wat te gaan fietsen, terwijl hij telkens riep: "kannie één allem!" En hij gaat een klein beetje gebruik maken van het armpje om iets te grijpen of tegen te houden. Ongelofelijk hoe lang hij dat geweigerd heeft te doen.
We kijken dus erg uit naar woensdag, maar ik moet eerlijk zeggen, dat ik het heel spannend vind hoe zijn handje er onder vandaan komt. We hebben gelukkig een mooi voorbeeld maar doordat het zo overhaast gegaan is, weten we eigenlijk niet eens precies hoe de operatie gedaan is. We hopen dus wel een goed gesprek te hebben. Jullie horen ervan!

Wat ook wel heel bijzonder is, is de datum!
13 maart gaan we Bo's vernieuwde handje zien en vorig jaar 13 maart kregen we HET telefoontje! Ongelofelijk dat we een jaar geleden nu nog niet eens van Bo's bestaan afwisten! En wat kunnen we ons die dag vorig jaar nog goed herinneren!!! Rond half 10, een onbekend nummer belt en het gaat door me heen 'zou het dan nu...?' En jawel: "je spreekt met Bertie Treur van Kind en Toekomst. Ik heb goed nieuws voor jullie!" Ik krijg weer kippenvel als ik er aan denk. Meteen Jaco gebeld en strepen door de gang getrokken van het heen en weer lopen tot hij thuis was. (binnen het kwartier!)
Wat duurde dat lang! Toen Rosanne en Jasper uit school gehaald, en dan door de speeltuin lopen, half rennend 'we moeten naar huis, we hebben een verrassing'. Jasper die dan vraagt: 'krijgen we nu een Chinees kindje?' En Rosanne die roept: "niet praten! doorlopen!" Tsjonge, of het gisteren was!
En dan tegelijkertijd is dat kleine manneke hier al zo vertrouwd, zo thuis, dat het nooit anders lijkt geweest te zijn! En hij is hier nog niet eens een jaar!

Nou ja, wel dubbel dus, komende woensdag! Een handje om mee vooruit te gaan en een herinnering om op terug te kijken. Mooi....