september...

Oei oei,

Het is al veel te lang geleden dat ik geschreven heb.

De grote vakantie is al weer om en we zijn al weer volop in bedrijf bij firma Weij.

Maar de vakantie was weer een succes. We hebben genoten van Cadzand, de zee, het strand, waar we echt nog mooie zonnige dagen hebben gehad. Zeker de eerste week.

Iedereen is lekker uitgerust en toen we terugkwamen was het toch ook wel eens lekker dat we nog 2 weken schoolvakantie tegoed hadden. Anders altijd maar 1 en die is zo snel om.

 

We zijn toen nog lekker wezen shoppen met elkaar, nog eens naar de film en ter afsluiting van de vakantie naar de wok. Oh ja, er was ook nog een dagje jeugdland ingepland. Daar kunnen we normaal nooit naartoe, want dat valt precies in de weken dat we weg zijn. Maar dat was nu niet het geval natuurlijk. Wat was dat leuk! We hebben alle vijf genoten. Het was wel erg overweldigend voor de kids. Zoveel hallen met zoveel spellen, doen-dingen, knutselhoeken enz. Ze wisten gewoon niet wat ze als eerst moesten kiezen. En druk dat het was! Ongelofelijk zoveel kinderen. Maar het was leuk!

En toen begon school al weer. De eerste week was vermoeiend om weer in het ritme te komen. De kids waren versleten. Bo had een nieuwe juf, met wie de klik nog ver te zoeken was. Even wennen natuurlijk, zeker ook met 28 kinderen in de klas, maar dat wordt vast beter, hij was ook zo goed gewend.

Jasper had het vanaf dag 1 weer naar z’n zin tussen zijn vrienden. En vandaag is hij uiteindelijk begonnen in de kangoeroeklas, een dorp verder, voor iedere woensdag. Het was vanmorgen wat spannend, maar uiteindelijk was het weer hartstikke leuk. Hij was dan ook al een keer wezen wennen. Dat maakte nu de stap iets minder groot.

En Rosanne in groep 7. Tja, ik blijf het zeggen, wat wordt ze toch groot. Ze heeft op het moment erge strijd, met ons, met de klas, met gezag, met alles eigenlijk wel. Vooral met zichzelf denk ik. Hoe noemen ze dat ook al weer? Puberen geloof ik….;-) Maar ach, het komt goed. Ze is een schat.

Inmiddels zijn alle sporten en spellen ook weer begonnen en zodoende is er bijna elke avond wel iets te doen voor 1 of meerdere van ons.

Ongelofelijk, ik zag er als een berg tegenop, al die verplichtingen weer, alle schema’s die in elkaar moeten passen, maar je rolt er eigenlijk toch wel weer makkelijk in.

Jaco is drie weken geleden nog met Bo terug geweest naar de fysio. En yes, alles zag er goed uit en we mogen langzaamaan zijn spalk gaan afbouwen ’s nachts. Volgende week nog een check bij de dokter zelf en hopelijk mogen we dan even wegblijven uit het ziekenhuis. Wat zou dat fijn zijn voor het manneke. Je merkt dat hij steeds makkelijker zijn hand gaat gebruiken. Ook zijn grip wordt beter. Vorige week zondagmiddag stapte hij opeens op een fiets en reed hij zonder zijwielen weg. Geweldig natuurlijk! Toen zijn eigen fiets maar fietsklaar gemaakt. En inmiddels scheurt hij als een volleerde mountainbiker over het plein. Hij heeft een helm op gelukkig, maar nog houd je je hart vast!

Wat China betreft is het stil. We hebben nog eens een poging gedaan om via email contact te leggen met het kindertehuis. Maar de laatste tijd blijft het helaas éénzijdige communicatie. Jammer, het adres zou nog wel kloppen. Nou ja, we houden maar stug vol, wie weet is het ooit nog eens makkelijk. We blijven hopen op ooit nog eens wat meer plaatjes van hem, van zijn eerste jaren. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat die er niet zijn.

Vergelijken met het aantal plaatjes van nu kunnen we niet! Dat zijn er te veel om op te noemen…… J