dag handje...

Maandagochtend om half 8 moesten we in het Sophia zijn.
Ik kon het niet laten in de wachtkamer nog wat foto's met m'n mobiel van Bo z'n handje en vooral duimpje te maken.  Heel raar, Bo was een soort vrolijk gespannen, want vandaag kreeg hij een nieuwe hand. En werd zijn vinger duim, want dat wil deze zo graag.

Toen we op de kamers kwamen mocht Bo meteen een pyama aan en mee naar de OK's. Jaco ging mee naar boven en ik bleef op de kamer. Om half 9 kwam Jaco weer terug. Bo sliep. Hij was hartstikke stoer geweest toen hij het kapje op kreeg. Volgens de anesthesist kon je merken dat hij goed voorbereid was. Nou, dat hadden we maar alvast!
Jaco had meegekregen dat ze nu eerst zouden gaan voorbereiden en daarna zou de operatie zo'n 2,5 uur duren. We hadden gerekend dat we dan rond half 12 toch wel weer naar boven mochten. Het was mijn beurt hem wakker te maken, zo hadden we het afgesproken.
Maar het werd later en later en ik durfde niet eens meer naar de wc te gaan, want ze konden ten slotte elk moment bellen. Uiteindelijk om kwart over 12 zei de zuster: "kom op, we gaan alvast naar de holding voor de OK's, want dan ben je maar dichterbij." Ze had al 2 keer gebeld, maar het duurde maar.
Om over half 1 uiteindelijk kwam het bericht dat Bo naar de uitslaapkamer ging. Eindelijk! Op de gang kwam ik de dokters al tegen en die lachten naar me. Opluchting! de operatie was geslaagd. Ze hadden nog lang geprobeerd wat van het duimpje te maken, maar dat is uiteindelijk toch niet gelukt. Toch waren ze tevreden met het resultaat. Fijn!

Bo sliep gelukkig nog lekker en werd na een kwartiertje wakker van de piepjes en het gepraat om hem heen. Hij was meteen alert en wilde rechtop zitten. Dat mocht gelukkig. Hij keek om zich heen en zag een koord met bal hangen om de deur te openen. Hij riep meteen: "daar wil ik aan trekken!" Dus ja, hij was goed wakker! Wat een verschil met vorige keer. Ze legden uit dat hij nu een blokverdoving boven in zijn arm hadden gezet met daarnaast een lichte narcose. Nou, het heeft geholpen! We gingen rond half 2 terug naar de kamer, naar papa, en de zuster vroeg of Bo wat wilde drinken. "ja, en ik heb honger!" zei hij. We hebben zo gelachen. Hij was meteen weer paraat. Tuurlijk was het wennen met die klomp gips aan zijn arm, maar hij wist wat het was, wist wat er gebeurd was. Zo'n verschil met vorig jaar!

oei! dit ziet er nog wel eng uit!

Om 3 uur mochten we naar huis.
Wel met heel veel verschillende pijnstillers die we echt stipt moesten geven. Daar was de behandeling wel naar. In het begin was hij heel voorzichtig met zijn arm, veel in de band, maar nu na een paar dagen wordt hij steeds vrijer in z'n bewegingen. Net ging het even mis. Rosanne stootte er per ongeluk tegen, en Bo krijste het uit van de pijn en schrik. Toch nog niet helemaal zo als het hoort dus! Logisch.
We zijn weer vol goede moed begonnen met stickers plakken want het gips moet er als alles goed blijft gaan 6 weken op zitten. 2 april moeten we terug. Tot die tijd geduld hebben, wat voor moois ze gemaakt hebben van zijn hand.

Uiteindelijk is en blijft hij een bikkeltje! Hij heeft maandag doorstaan zonder een traan te laten. Hij vond het zoals hij zelf zei, wel een beetje spannend, maar het kwam allemaal goed. 's Avonds op bed kwamen even de tranen toen hij niet lekker kon liggen, ook niet gek natuurlijk. Hij had zich zo sterk gehouden heel de dag.

De dagen gaan eigenlijk vanaf het begin gewoon goed. Hij moppert wel als het weer eens niet lukt met 1 hand en dan is alles STOM. Maar verder heeft hij gelukkig geen pijn. De nachten zijn wel een drama, maar we gaan er maar vanuit dat dat nog wel even duurt tot het gips eraf is. Hij weet niet waar hij z'n arm laten moet en wordt er telkens van wakker. We kweken wallen voor de Maersk om aan te leggen, maar dat mag de pret niet drukken. De operatie is achter de rug! Elke dag een stapje vooruit nu.

Onze jongste kanjer, wat heeft hij al doorstaan in z'n jonge leventje...

De oudste twee waren en zijn ook kanjers hoor! Het is hier vakantie en ze houden hem heel de week al zoet met spelletjes en knutselwerkjes. Ze helpen hem met van alles en rennen voor hem, zo lief voor elkaar. Ik geniet ervan, want dit zal vast geen 6 weken zo duren! haha.
Ach, want wat waren ze ook gespannen zondagavond. Allebei in tranen om wat er met Bo ging gebeuren. Gelukkig mochten ze al op tijd bij Opa en Oma Verlinde gaan logeren, zodat ze voldoende afleiding hadden.
En als klap op de vuurpijl hebben ze stiekem een kaartje naar Bo gestuurd. Ze hadden een gratis greetz kaartje van de monatoetjes achtergehouden. Grappig. Echt een verrassing.