Trots op onze twee kleine mannen

Nu het zo tegen de herfstvakantie loopt, slaat toch de vermoeidheid toe. Ook al hebben we niet zoveel weken moeten overbruggen als vorig jaar vanaf de zomervakantie. Jasper en Bo zitten elkaar geregeld in de haren en dat is niet altijd even gezellig. Soms kan ik me er druk om maken: gaat dit wel goed? Maar gisteren bleek dat het echt wel goed zit tussen die twee.
Bo had een vriendje te spelen uit groep 2, wat duidelijk te hoog gegrepen was en dus ook geen goede combinatie was. Je merkte aan hem dat hij niet op z'n gemak was, ze maakten constant ruzie en Bo kwam telkens jammerend naar mij toe, wat niks voor hem is. Jasper zat aan tafel lekker te knutselen en op een gegeven moment was hij het zat. Hij stond op, liep naar het vriendje toe en zei: "Bo is nog maar klein hoor! Dat moet je zo niet doen!"
En daar zat ik, aan tafel, tranen in m'n ogen. Grote broer merkte dat het niet goed ging, wat op zich al iets heel geweldigs is (!), en greep in! Bo, ook duidelijk in zijn sas met de bijval van Jasper, kreeg meteen weer praatjes.... Wat was ik trots op die twee !
Het deed me meteen denken aan de dokter in het ziekenhuis twee weken geleden, een potige vrouw met opgestroopte mouwen. Ze maakte een hartfilmpje van Bo en nam al zijn maten op. Hij was van de eerste keer ziekenhuis met 84 cm gegroeid naar 98 cm in een jaar tijd. Super natuurlijk! Ik zeg tegen haar: "Kan je nagaan wat goede voeding doet." Ze kijkt me een soort verwijtend aan en zegt: ".. wat dacht je dan van LIEFDE en ZORG ????!!!!" Ik kon alleen maar knikken....

Nou, dat zit wel goed met ons Bo'tje in onze familie, denk ik !!