BO-dag !!

Bo is een jaar bij ons! Eigenlijk is morgen de datum, maar vandaag, op deze maandag was het.
We hebben het met elkaar veel over China de laatste dagen. Bijzonder hoeveel Rosanne en Jasper er over weten te vertellen. Dingen die op hen indruk hebben gemaakt.

Ongelofelijk, wat is dat jaar snel gegaan! En wat is er veel gebeurd in die tijd.

Oh, wat waren we zenuwachtig die ochtend. Ik kon niks eten, Jasper moest huilen, Rosanne stilletjes en Jaco aan het heen en weren om geld bij de bank te krijgen samen met Mr. Wan. We moesten met een busje naar een gebouw. Was hij er al wel, of nog niet?? Het bleef tot het laatst toe onzeker. We liepen in een kaal notarisgebouw door lange gangen, langs lege kamers, trap op, trap af, tot je daar dat laatste trapje op kwam en hij daar opeens stond! Het mooiste en liefste manneke van heel China!




ze zijn het echt...

dikke kroel!

Wat was hij verlegen en afstandelijk. Je kan je er niks meer bij voorstellen nu. Wat zal er door dat koppie gegaan zijn? Nu je er aan terug denkt, met hoe je hem nu kent, weet je dat hij ontzettend bang geweest is, voor wat er komen ging. Natuurlijk, hoe logisch is dat? Eén klein snikje gaf hij, meer niet. En dan dat eerste lachje van hem, toen ik met hem op de arm struikelde buiten en we een sprongetje maakten. Zijn al wat opener lachje op het bed op de hotelkamer en zijn eerste schaterlach om een bal. 's Avonds bij het eten zagen we voor het eerst Bo: een ondeugend manneke, die in de gaten kreeg dat het goed was. Hij kreeg eten en we zorgden voor hem. Hij kroelde meteen veel en langzaamaan ging hij ook contact met Rosanne en Jasper maken. En wat waren die 2 geduldig met hem.

voor het eerst met z'n drietjes

Rosanne wilde zo graag met hem kroelen en spelen. Maar hoe meer ze bij hem kwam, hoe verder weg Bo ging. Wat moest ze geduld hebben. Moeilijk voor haar, omdat we ook Bo moesten leren dat Rosanne geen verzorgende functie had, alleen papa en mama. Bo moest dat ook leren, want Rosanne was net zo lang als zijn verzorgsters! Voor Rosanne dus lang niet altijd makkelijk, want als hij vroeg om te helpen met schoenen aantrekken, mocht ze dat eerst niet doen van ons. Na een poosje werden 'de rollen' duidelijk en nu is ze zo'n lieve grote zus voor hem geworden. Ze past goed op hem, zorgt voor hem en speelt heel lief met hem. En Bo hangt ook erg aan haar.

En wat zijn we trots op Jasper hoe hij het allemaal opgepakt heeft! Na 6 jaar je plekje als jongste in het gezin af moeten staan aan zo'n klein kereltje die meteen ook alles van je afpakt en zoveel aandacht vraagt. Dat is toch wel een prestatie te noemen. Jasper heeft het erg moeilijk gehad, en soms nog, want oh dat kleine broertje is zo rap. We hebben veel gesprekken gehad en nu lachen we erom: terugbrengen was gelukkig geen goede oplossing! (Jasper heeft het echt gezegd.)  Maar echt een topper hoe lief hij zorgt voor Bo en hoe ze met tijden steeds beter en lief met elkaar kunnen spelen en lachen. Jasper is groot geworden na China, een echte grote broer.

En dan Bo'tje zelf. Wat heeft hij veel geleerd dit afgelopen jaar. Hij kwebbelt wat af hele dagen. Soms zou je willen dat hij even zijn mond hield. Zomaar 5 minuutjes. Iedereen kan hem verstaan en soms, als je iets toch niet begrijpt, stampt hij en roept hij het net zo lang tot je het wel moet begrijpen! Hij kent bijna alle woorden, vraagt 'is dat?' als hij er niet op kan komen. De Chinese klanken zitten nog in zijn stem. Hij heeft moeite met de G, de V, de W en de SP op de goede momenten uit te spreken. Dat komt wel.

Sinds een paar maanden slaapt hij hele nachten door. Heel erg fijn voor papa en mama, maar vooral voor hemzelf. Het lukt nog niet vaak om zelf in slaap te vallen, dus zitten we er een kwartiertje bij. Prima, als hem dat de rust geeft om een hele nacht te slapen, dan doen we dat.

Ook sinds twee maanden is hij zindelijk. Binnen goed een week had hij het voor elkaar. Er waren daarna nog eens een enkele keer wat ongelukjes, maar dat is nu ook al even geleden. 's Nachts is zijn luier ook droog, maar daar durft hij nog niet zonder. Ook prima. Hij doet het al zo goed.

Hij leert heel veel liedjes, en zingt heel graag. Het is ontzettend gezellig als hij om je heen is. Je hoort dan van alles door elkaar en ook vaak op zo'n galmende Chinese opera manier. Geweldig gewoon.

Hij gaat steeds meer geduld krijgen om samen een boek te lezen. Dit is pas sinds de laatste maand zo. Eerst was de bladzijde al omgeslagen voor ik de letters gezien had. Rosanne en Jasper lezen ook met hem. Erg leuk om te zien.

Ook spelletjes doen is favoriet geworden. "yessss!" roept hij dan, als ik vraag of hij meedoet. We doen domino, het kralentorentje en op zijn manier kwartetten, de kaarten open leggen en dezelfde zoeken. Zo langzaamaan gaat het hem steeds beter lukken om een langere tijd zich op iets te concentreren. Met Rosanne en vooral Jasper is dat nog erg moeilijk, want die houden zich natuurlijk erg vast aan de regels van het spel.

Knippen, plakken, tekenen en kleuren vindt hij ook echt leuk. Het liefst allemaal kleine snippertjes op de grond en kleuren met pen. Want dat gaat lekker snel.

Het liefst zou hij me ook heel de dag helpen. Met de vaatwasser leegruimen, stofzuigen, de droger aanzetten, was opvouwen, boodschappen op de band gooien, echt alles. Pas schrok ik want toen hingen alleen z'n beentjes nog uit de droger. Ik trok hem eruit en toen zei hij boos: "Bo sok pakken!" Hij is ook zo klein.
Hij groeit wel goed! Toen hij kwam was hij 84,5 cm en woog hij 12,5 kg. Inmiddels is dat 92,5 cm en 14 kg!

Met zijn geopereerde handje gaat het goed. Hij heeft vorige week wel weer een nieuwe spalk voor zijn pols gekregen, want hij kreeg een blaartje van de oude. Die doen we 's nachts om en het lijkt nu goed te gaan. Wie weet helpt het. Zelf praat hij ook over de operatie aan zijn andere hand. Zijn duimpje gaat eraf. Dat zegt hij ook. Aan de ene kant fijn dat het nog lang duurt, maar aan de andere kant zal het ook fijn zijn als het gebeurd is. Je merkt dat hij er de onhandigheid van heeft. Het zal veel gaan oplossen voor hem. Maar dat wordt wel januari.

Ons dappere kleine mannetje.

En nu ben ik traktaties aan het maken voor zijn afscheid bij de peuters. Volgende week wordt hij 4 jaar! Weer een mijlpaal, weer een nieuwe fase in z'n jonge leventje. Hij heeft er al een aantal goed doorstaan. We hebben weer een aftelkalender gemaakt, want hij wil zo graag 'lang zal ze leven' zingen en kaarsjes blazen. Geweldig dat we nu zijn eerste verjaardag hier thuis gaan vieren. Hier dus later meer over.
Ik houd het voor nu hierbij, ik kan blijven schrijven over onze 3 schatten.
Het eerste jaar met z'n vijven hebben we vanavond al feestelijk afgerond, bij de wok!