een spannende dag

Vanmorgen om half 8 werden we bij de dagopname verwacht.
Het leek of we geluk hadden, want Bo mocht meteen als eerste mee naar boven, naar de OK. Eenmaal aangekomen bij de 'slaapdokter', bleek dat hij pas als 3e op stond. Dus weer terug naar beneden. Bo vond het niet zo erg, want hij mocht weer, zittend in een joekel van een bed, op alle knopjes drukken, die er voorbij kwamen. Liften, deuren enz... En die zusters maar lachen...
Het duurde lang om te wachten. Voor Bo viel het wel mee, want natuurlijk is in het Sophia echt aan de kinderen gedacht. Op de kamer was heel veel speelgoed, en er waren ook loopauto's. Samen met een manneke wat naast ons op de kamer ook aan het wachten was, hielden ze races door de gangen.

Uiteindelijk waren we om iets over half 11 aan de beurt. Weer naar boven, weer alle knopjes van liften ingedrukt. Maar toen was het menens natuurlijk. Ik helemaal in een pak, allebei een mutsje op. De chirurg tekende nog een mooie olifant met stift op de arm van Bo en toen door naar de slaapdokter. Wat was hij stoer! Wat was ik trots! Hij huilde niet, maar mopperde alleen even toen hij het kapje op kreeg. (hij was echt goed voorbereid). Bij mij op schoot viel hij rustig in slaap. Dat hebben we met Jasper wel anders meegemaakt...
Na een operatie van 2 uur werd ik weer geroepen om te komen. De zusters waren superlief, want ik had gevraagd of ik er ECHT al mocht zijn voor hij wakker werd, want dat hadden we afgesproken. En hij moet wel van ons op aan kunnen op zo'n dag. Ik kwam meteen met hem samen aan in de uitslaapkamer. Top! Hij sliep nog een kwartiertje, veel medicijnen had hij binnen gekregen voor de pijn. Maar toen hij wakker werd, was hij niet fit. Hij werd steeds misselijker en uiteindelijk heeft hij er 3 keer wat voor gekregen. Boven en later op de zaal ook nog. Geen feest. Veel willen overgeven, maar er komt niks natuurlijk. Trouwens dat had hij nog nooit gedaan bij ons. (misschien zowieso nog nooit ??) Hij was ook best boos over zijn dikke gips/verband arm. En ik geef hem geen ongelijk. Het is een knoepert van een arm opeens. Het was een zielig hoopje mens. Uiteindelijk kreeg hij door dat er ook nog een infuus in z'n voetje zat en toen was de maat vol. Hij begon te brullen! Gelukkig. Ik kon hem troosten en hij viel in slaap.

Na een uurtje werd onze Bo weer wakker. Ja, hij luste wel een boterham met pasta!  En die ging er in. Een paar slokjes drinken en we mochten om 17u  naar huis!! Bo straalde!
Thuis at hij meteen nog een boterham met pasta en nog een stukje pizza. En Bo is er weer....
Vanavond innig weerzien met broer en zus, die ook wel wat zenuwachtig waren geweest.
Om 20u lag hij al heerlijk rustig te slapen tussen z'n beren. Hij mag nog veel pijnstillers om de 6 en 8 uur, dus daar gaan we de wekker voor zetten. Niet wachten tot de pijn komt, zei de zuster.

Nou, we hebben deze dag achter de rug. Het verband moet er 6 (!) weken om blijven zitten en dan
moet hij fysio. Het zal af en toe wel taai voor hem zijn, maar dit hebben we maar vast.
Nu even bijkomen van alles. Morgen gaan we uitvinden hoe we die arm omhoog kunnen houden en welke truien we gaan aanpassen om te kunnen dragen! ;-)