nieuwe hand

Afgelopen woensdag ochtend mocht het gips eraf bij Bo. De aftelkalender was vol !

We waren al op tijd in het ziekenhuis, maar het duurde even bij de gipskamer voor we aan de beurt waren. Dit was niet zo fijn, want er zaten al 2 huilende kindjes en dat maakte het voor Bo niet minder spannend.
Maar wat was hij stoer toen de zuster ging knippen in de tape. Tot tussen de laatste watten door zijn eerste vingertjes te zien kwamen. Toen kwam er opeens een grote snik en ging het mis. Wat was het spannend geweest. Bo moest zo huilen en wij zelf moesten ook best even slikken. Zijn handje, zijn nieuwe handje was daar. Het zag er natuurlijk zo anders uit. Maar wel mooi, het was al goed geheeld en echt niet eens raar om te zien. Maarja, zonder zijn eigen duimpje. Wat moest hij huilen. Toen de artsen kwamen, werd uitgelegd dat zijn eigen duimpje nu als muis in zijn hand lag, onder de huid. Ik legde het aan Bo uit en hij klaarde meteen op. Wat een opluchting, zijn duim was er nog. En hij maakt nu zijn hand zelf sterk. Wat een oplossing! Wat een kundige doktoren!
Er moest wel meteen ook een spalk aangemeten worden. Hij wist dat dat ging gebeuren. Een groene zou hij kiezen. Maarja, toen kwam zuster Anneke met alleen maar roze, blauw of zwart om te kiezen. "Ik wil een groene," zegt Bo. "Nou, ik heb geen groen meer," zegt ze. "Laat maar dan, dan hoef ik nie!" zegt Bo ! Wij lol!! Maar zuster Anneke ging nog eens op haar kop in de kast en jawel, daar vond ze nog een stukje groen, waar precies een spalkje voor Bo van gemaakt kon worden. Haha, hij blij! Natuurlijk koos hij ook met groene klittenband, dus we hebben een blitse arm nu.
Het is alleen wel nog erg stijf allemaal. Woensdag middag wilde hij gelukkig zelf meteen in bad. Hij merkte dat dat heel lekker was en zijn arm en pols werden meteen wat minder stijf.
Sindsdien gaat hij elke ochtend even lekker in een warm bad zitten spelen. Overdag oefenen we veel met balletjes en met kralen. Dat kost energie, hij vindt het niet zo leuk. Die nieuwe duim wil niet doen wat hij wil, en hij roept al snel dat het niet lukt. Maar insmeren met lotion vindt hij fijn, dus dat doe ik maar vaak, en daardoor lijkt er ook wat beweging in te komen. Het ziet er ook elke dag iets rustiger uit.

(sorry voor de slechte kwaliteit foto's, deze zijn van woensdagmiddag)

Ondertussen lijkt het wel weer of we een jaar terug in de tijd zijn gegaan. Hij is niet meer naar school gegaan deze week, omdat het toch wel erg gevoelig is nog. Maar daardoor heb ik dus in huis heel de dag een klein manneke achter me aan lopen. Die tot z'n billen in de droger kruipt, het knopje van de wasmachine op 80 graden zet, die beneden op de wc roept dat 'ie eindelijk klaar is, terwijl je net naar boven loopt. De dagen zijn zodoende zo om, zonder dat je iets bijzonders hebt gedaan. Maar ach, dat moet maar even.
Het slapen gaat gelukkig niet nog slechter dan dat het ging. Dus dat is mooi. Hij verwerkt alles nu makkelijker dan dat hij vorig jaar deed. Hij wist precies nu wat er ging gebeuren en ook waarom het ging gebeuren. En we zijn nu pas twee dagen verder. Hij kan er al zo veel mee. Vanmorgen bracht hij de wasmand achter me aan. Met z'n vingers is niks mis!

Voorheen wilde hij nooit met zijn rechter handje in mijn hand lopen, omdat zijn duim dan klem zat. Hij liep altijd om. Vanmorgen liepen we voor het eerst nieuwe-handje in hand door de gang. We keken elkaar aan en dat koppie straalde. Ik schoot even vol. Hier is het dus ook voor gedaan. Zoiets simpels....