POST !!

Toen we in China waren, hadden we de mensen van het kindertehuis gevraagd of ze het op prijs stelden, dat we hen op de hoogte zouden houden van Bo's ontwikkeling en warempel kregen we meteen hun emailadres. Erg leuk dus.
Half augustus heb ik een eerste email gestuurd, over ons prachtige manneke. Hoe goed hij het doet bij ons, hoe makkelijk hij went, wat een open en vrolijk manneke het is, dat hij zo heerlijk kan kroelen en dat hij het ook zo goed doet met z'n broer en zus. (ja, ook ruzie maken!) Ik had ook zo'n 10 foto's meegestuurd, van o.a. de vakantie in Cadzand op het strand. Kortom, het was een 'volle' mail geworden.
Vervolgens hoorden we niks meer. Logisch, dacht ik. Als je de verhalen van adoptie ouders hoort, komt er vrijwel nooit een antwoord. Als men later nog eens terug gaat naar het kindertehuis, blijkt dan dat de mails weldegelijk aangekomen zijn, en dat er hele muren vol foto's hangen of hele boekverslagen zijn aangelegd. Prima, dat is hun manier, we doen het niet voor niks, dacht ik !

Tot gisterochtend, ik startte de mail op en daar is een mail vanuit Jiaxing! Helemaal in het Chinees! GEWELDIG !! Je hart maakt een sprongetje! Contact met het tehuis waar je zoon 3 jaar gewoond heeft! Super! Dit is het begin.
Ik heb meteen Karoline gebeld (sorry nog hoor Karoline, voor m'n zenuwachtige gedoe!) en zij kon het gelukkig weer meteen vertalen. Ik citeer haar: "het is een makkelijke chinese tekst, in keurig mandarijns!"  Aah! Hoe knap??!

In het kort stond erin, dat ze het heel fijn vonden om Bo's leven in Holland te kunnen zien, en dat ze ontzettend blij waren om zijn stralende lach te zien. En ze bedankten ons voor onze liefde en zorg voor hem.

Leuk he! We waren heel blij met deze email.
Het speelt misschien wel mee dat we ondertussen ook bezig zijn om onze donatie aan hen rond te krijgen. We hebben 'Love Without Bounderies' uit Amerika ingeschakeld en zij hebben er een heel project van gemaakt. Het gaat helemaal lukken om spullen bij het kindertehuis te krijgen, wat ontzettend fijn is. Maar dat horen jullie later. Maar door hun contact zijn we ook weer 'dichterbij' het tehuis hè. Dat scheelt misschien ook.

Een mooi begin van het weekend, en wie weet van wat nog meer... We hopen toch echt ooit nog wat meer info over zijn eerste drie jaar te krijgen.

Tja, wij zijn ook blij om zijn stralende lach te zien!