Onderweg hoorden we van Mr. Wan dat Bo toch al gekomen was. Niks zo veranderlijk als hier geloof ik. We liepen door een hoop gangen in een vrijwel leegstaand gebouw en opeens kwamen we bij een kamer en daar zagen we hem: Het prachtigste chinese manneke van China. Nou ja, dit vinden vast veel mensen niet zo omdat zij zelf de mooiste al hebben
, dus zeg ik: in ieder geval van Zuid-Beijerland !! Ha, ha, wat had ik een grote mond zeg! Van Zuid-Beijerland kan ik wel zeggen ja, want daar zijn nog geen chinese mannekes! Alleen maar mooie chinese meiden!
En wat een aandacht krijgt onze Bo hier in Zuid-Beijerland. Hij is inmiddels al aardig gewend.
Op de fiets of met de auto weg, vindt hij nog steeds het leukst wat er is. 's Morgens roept hij al hard: "mama, piets, mama, piets!" Hij roept achterop naar iedereen die we tegenkomen.
De telefoon heeft ook veel aantrekkingskracht op hem. Rennen als hij over gaat, en tegen iedereen "ALLOO!!" willen roepen. En dan vertellen dat 'papa is welleke met de bussss en Nonanne en Djasse buite pele zijn.'
Sowiezo alle knopjes zijn leuk: de TV staat opeens aan, je rijdt met open ramen in de auto, of het rolluik gaat omhoog. Als je niet uitkijkt, wist hij in 2 minuten heel de inhoud van je mobieltje. De telefoon gaat opeens over en van schrik rent Bo naar buiten :-) Ondeugend !!!!
Ongelofelijk ook hoe snel hij het Nederlands oppakt. Hij snapt bijna ieder woord. Soms ook wel komische situaties, omdat hij dan gaat zitten zwaaien als het over hard 'waaien' gaat. Wat we zo verwonderlijk vinden is dat de Chinese klanken zo sterk aanwezig blijven. Niet gek natuurlijk, maar hoe hij vaak ook z'n best doet, hoe hij ook naar onze monden kijkt, de klanken verdraaien gewoon in z'n mondje. Ach, het manneke. Wat gaat het al goed en snel. We moeten echt niet meer willen dan dit.
Maar hij is ook vaak bangig, als er auto's langsrijden of als de wind inderdaad goed blaast. Waar komt dat toch allemaal vandaan?? Ik probeer hem te leren om niet (alleen) weg te rennen, of tussen m'n benen te kruipen, maar (ook) z'n handjes voor z'n oren te houden. Zo kan hij zien, wat er gebeurt en waar het vandaan komt, zonder het overheersende geluid. Dit hielp heel goed bij Jasper en bij Bo gaat het ook steeds beter. Het is zo sneu om hem weg te zien schieten van bangheid.
Zo leert hij elke dag zo ontzettend veel.
Eten doet hij nog steeds erg goed, alleen patatjes niet! Dat vindt hij maar niks. We zijn, ook hierdoor, wel anders gaan eten. Jaco had een mooi kookboekje met chinees eten gekregen, dus we eten nu veel vaker noodles, gebakken rijst, enz.... Wie had dat kunnen denken....
Het wordt deze week mooi weer. We gaan het strand eens opzoeken. Kijken wat onze Bo hiervan vindt! Want daar zullen we nog vaak te vinden zijn.
Iedereen veel plezier met de zon die er toch aan schijnt te komen !!
2 opmerkingen:
Wat een mooi geschreven blog weer! En ook wij genieten op een afstandje mee van t mooiste manneke uit China! En nu op naar 2 heerlijke weken zee en strand met hopelijk veel zon! Xx
Wat een leuke blogs over jullie kids en vooral die foto's, erg leuk. Fijn om te lezen dat het goed gaat met Bo. Daar kan je toch alleen maar van genieten! Groetjes, Marjan
Een reactie posten