Er zijn inmiddels weer 2 weken verstreken na het laatste bericht dat we op telefoon zaten te wachten. Helaas is hij niet overgegaan. Ja, tuurlijk wel, maar niet dat telefoontje waar we op hoopten. Allebei wel een aantal keer het hart in de keel met anonieme nummers en zelfs andere mensen laten schrikken door hen te bellen. Sorry daarvoor hoor! Hartstikke lief dat jullie zo mee blijven leven, ook al duurt het zo ontzettend lang. Waarschijnlijk hebben we met de wachtgroep dingen willen geloven over de cijfers die toch niet zo bleken te zijn.
Ik voel me nu een beetje als een leeggelopen ballon. Ik had me erg opgeladen voor iets (iemand!) waar we al zo lang op wachten en nu is het naar m'n idee opeens weer ver van ons bed....

3 opmerkingen:
Hè Arianne toch, wat jammer. 'k hoop maar dat je snel weer 'opgeblazen' wordt. Maar ik kan het wel begrijpen en meevoelen hoor. Maar gewoon doorgaan, moed verloren is al verloren, zeiden ze vroeger altijd. En probeer maar niet teveel te focussen op de telefoon. Dan zal je zien ineens... heel onverwacht... ja! het verlossende telefoontje... Sterkte hoor en veel liefs voor jullie alle 4 van hier.
Oh, wat een verdrietige post is dit! Maar kan me zo goed voorstellen dat je er af en toe het hoofd bij laat hangen. Wij blijven moed houden hoor, maar weet ook dat wij heel makkelijk praten hebben (al zitten ook wij met smart op jullie telefoontje te wachten;-))
Ik hoop dat "Miek" helemaal gelijk heeft. Hebben nog wat leuke dingen in het verschiet en wie weet... kunnen we dan op jullie 3de spruit toasten! Daar gaan we voor!
Hele dikke knuffel van ons allemaal.
XX
Wat is dit toch een slopende tijd voor jullie. Je wilt het zo graag en dat telefoontje komt maar niet! Balen. Maar niet de moed opgeven, hoe lang het ook duurt, dat mooie bericht komt en waarschijnlijk op een moment dat je het niet eens verwacht. We blijven de site goed in de gaten houden.
Groetjes, Marjan
Een reactie posten